Drie couturedebuuts markeren creatieve omwenteling Parijs

Model in dramatische zwarte veren­creatie op Balenciaga haute couture runway in Parijs met historische architectuur op achtergrond

Piccioli, chiuri en lantink herdefiniëren erfgoed bij grote modehuizen

De afgelopen week toonde Paris Haute Couture Week een ongekende concentratie van creatieve macht­verschuivingen: Pierpaolo Piccioli debuteerde bij Balenciaga, Maria Grazia Chiuri bij Fendi, en Duran Lantink schudde Jean Paul Gaultier op zijn kop. Drie visies, drie interpretaties van wat couture in 2026 kan betekenen.

Piccioli’s eerste Balenciaga-couture op 8 juli zette de toon met een openlucht­show tussen historische gebouwen, waarbij Gigi Hadid na vier jaar afwezigheid terugkeerde in een dramatische veren­creatie die hoofd en romp volledig omhulde. Het sculpturale silhouet markeert Piccioli’s zoektocht naar de architecturale essentie van Cristóbal Balenciaga, gefilterd door zijn eigen poëtische savoir-faire.

Een dag later ontvouwde Chiuri haar eerste Fendi-couture in Rome, de geboortestad van het huis. Tegen een achtergrond van marmeren zuilen en onder het toeziend oog van Monica Bellucci en Jessica Alba presenteerde ze een collectie in zwart en crème die restrictie verwerpt ten gunste van vrijheid—een aanpak die haar Dior-periode nuanceert met Fendi’s Romeinse weelderigheid. Parallel opende de tentoonstelling “Fendi/Karl Lagerfeld 1985 – After Steps Through Work”, die tot 25 oktober het creatieve proces achter Lagerfelds bontstukken toont: van schets tot toile.

De Nederlandse impact komt van Lantink, die als vaste artistieke directeur van Jean Paul Gaultier zijn eerste officiële couture­collectie toonde. Nederlandse media merken op dat zijn creaties “niet heel draagbaar” zijn—precies het spannings­veld waar couture vandaag om draait: kunst­object of luxe­product?

Wat alle drie verbindt: ze moeten erfgoed nieuw leven inblazen zonder het te verraden. Piccioli zoekt Balenciaga’s architectonische kern, Chiuri bevrijdt Fendi van rigiditeit, Lantink injecteert upcycling-denken in Gaultier’s theatrale DNA.

Deze triple-transitie markeert een keerpunt: couture wordt opnieuw uitgevonden door ontwerpers die hun eigen handschrift moeten vertalen naar een ander historisch vocabulaire. De vraag is niet óf het lukt, maar hoe lang het publiek geduld heeft met de zoektocht.

Scroll naar boven